NIEUW: volg een E-learning module!  Klik hier

Gun jezelf rust.

Een ander trapt voor jou niet op de rem.

Uitdaging

Maak van je probleem een uitdaging.

Kennis is macht
Zelfkennis is vertrouwen.

Emoties en gevoelens

Niets is wat het lijkt.

Het is slechts een afspiegeling van
ons innerlijk en onze perceptie.

Niets is vanzelfsprekend

Als je iets wilt dan moet je er energie in steken.

Zie jezelf als een kostbaar cadeau.

Ga er zorgvuldig mee om.

Blog

Wilt u een melding ontvangen als er een nieuwe blogpost online staat? Laat dan hieronder uw gegevens achter.

Naam:
E-mail adres:

Scheiden of blijven!

12 April 2015 door psycholoog Karin Fehling

Regelmatig heb ik gesprekken met cliënten die bij mij komen vanwege het beëindigen van hun relatie. Met alle moed hebben ze de beslissing genomen om bij hun partner weg te gaan, maar na verloop van tijd ontstaat er dan toch twijfel. Toch weer terug gaan, of niet!

Waar komt deze twijfel vandaan? En hoe komt het dat jij eerst vol overtuiging hebt aangegeven om te stoppen met de relatie en wanneer het dan zover is, jij de kriebels krijgt en aan jezelf en jouw keuze begint te twijfelen? Dit wilde je toch?

Spirituele verlichting, vergeet het maar!

Ik heb een paar jaar geleden een boek gelezen van Jed McKenna met als titel “Spirituele verlichting, vergeet het maar”. Dit was naar aanleiding van een tip van een cliënt. Het is een trilogie van ongeveer 500 pagina’s per boek maar in 3 weken tijd heb ik ze alle drie uitgelezen. Met humor en verstand van zaken worden vastgeroeste overtuigingen in hilarische dialogen één voor één onderuit gehaald. Daar hou ik wel van! Daarnaast stimuleert hij je om niet alles te geloven, zelf te onderzoeken en menselijke volwassenheid te bereiken. En menselijke volwassenheid ontstaat wanneer je emotioneel onafhankelijk bent.

Na het lezen van deze trilogie herkende ik de stappen die ik de afgelopen jaren zelf heb gezet, nadat ik mijn relatie heb beëindigd. Het nemen van de beslissing, de twijfel, mijn eigen onzekerheid, de angst en de paniek, hoe nu verder? En bij al deze gedachten gingen gevoelens gepaard waardoor ik het ene moment vol zelfvertrouwen was en het andere moment mijzelf heel onzeker voelde (en alles wat daar tussenin ligt).

Emotionele afhankelijkheid

In relaties maken we ons afhankelijk van de ander. Dat doen we niet bewust, maar wij merken wel dat wanneer wij zonder emoties moeten handelen, wij makkelijker keuzes kunnen maken, dan wanneer wij emotioneel betrokken zijn. En ondanks dat je de keuze maak om te stoppen met de relatie, wat een rationele beslissing is, wil het nog niet zeggen dat jij dan ook emotioneel los bent van de ander.

Wanneer je jarenlang met elkaar hebt samen geleefd, heb jij gevoelsmatig altijd op de ander kunnen leunen en steunen. En dat maakt het lastig om de ander los te laten. Doordat jij misschien al vanaf de pubertijd een relatie hebt met je partner, zijn bepaalde delen van jou nog niet tot ontwikkeling gekomen. En dat voel je wanneer je een moeilijke of ingrijpende keuze moet maken, zoals bijvoorbeeld een scheiding. “Gaat het allemaal wel lukken”, “Kan ik het allemaal wel alleen”, “Wat als hij of zij een ander krijgt”. Jij hebt nog niet het vertrouwen dat het allemaal goed gaat komen. En dan is er ook nog een verschil of jij de keuze maakt of de ander.  Het maken van eigen keuzes wordt lastig wanneer je emotioneel afhankelijk bent. Als de onzekerheid te groot wordt is terug gaan naar je partner veelal de veiligste oplossing, emotioneel gezien dan. Het hoeft niet altijd de veiligste oplossing te zijn en zeker niet altijd de beste. Dat verklaart waarom vrouwen toch weer terug gaan naar hun partner ondanks bijvoorbeeld huiselijk geweld of emotionele chantage. Rationeel weten ze wel dat het niet goed voelt en soms onveilig is om door te gaan met de relatie, maar emotioneel gezien voelt het vertrouwd. En sommigen kunnen hier heel lang in blijven  hangen en hebben nooit de moed om de stap te zetten, want wat als….. en dan komen de doemscenario’s. Jammer, want uiteindelijk is het de bedoeling dat jij gelukkig bent. En alleen jij bepaalt hoe jouw geluk eruit ziet.

Eén tip

De gevoelens die zich aandienen en die jouw onzeker maken, zijn precies die gevoelens die tot ontwikkeling moeten komen. Door die gevoelens te durven voelen en te accepteren zet jij jouw kwetsbaarheid om in kracht. En daar is moed voor nodig. Maar vanuit die kracht zal jij de keuze maken die jou brengt bij jouw geluk. En vergeet niet, jij bent sterker dan je denkt!

Mocht jij je in een soortgelijke situatie bevinden en ben jij op zoek naar handvatten. Ik help je graag!

Liefs,


Op weg naar geluk!

06 April 2015 door psycholoog Karin Fehling

Inmiddels schrijf ik sinds 3 maanden iedere week een blog voor zowel mijn eigen website Brainchange.nl als Alookinmydiary.nl. Tijd voor een evaluatie! Wat wil ik nu precies met mijn blogs en wil ik iets veranderen?

Het delen van kennis

Ik ben begonnen met het schrijven van blogs, omdat ik graag een grotere doelgroep wil bereiken met wie ik mijn kennis kan delen. Inmiddels heb ik zelf aardig wat levenservaring opgedaan op verschillende leefgebieden zoals werk, relaties en gezondheid en werk ik bijna 10 jaar als psycholoog. Soms heb je net even een duwtje in de rug nodig om de draad weer op te kunnen pakken en via deze blogs kan ik daar misschien een bijdrage aan leveren. Tenslotte is er een groep mensen die de drempel naar een psycholoog te groot vindt en misschien werkt deze manier beter voor hen.

Maar eigenlijk wil ik meer bereiken. Door het schrijven van blogs wil ik ook iets meegeven wat makkelijk is om toe te passen zodat je steeds meer zelfkennis opbouwt.  En daar heb ik over nagedacht.

Mijn ervaring met leren

Ik heb ooit een training “Presenteren in het openbaar” gevolgd. Die training  is mij altijd bij gebleven. In 8 lessen leerden wij om een goede presentatie te geven. Tijdens iedere les werd ons gevraagd om een presentatie voor te bereiden en deze ook ten tonele te brengen. Na afloop werd aan alle deelnemers gevraagd iets positiefs te vertellen over datgene wat zij hadden gezien (alleen maar positieve feedback, geen negatieve). Het maakte niet uit waarover, als het maar positief was. Aansluitend gaf de trainer één  tip. En één  tip is niet zo moeilijk om te onthouden. Dus tijdens het maken van de volgende presentatie ging je met die tip aan de slag. En zo kreeg je na iedere presentatie een tip waar je in de week daarop mee aan de slag ging. En doordat je niet overspoeld werd door negatieve feedback van medestudenten, want zo kan het soms voelen als je iets nieuws moet leren, werd mijn zelfvertrouwen groter en ging het presenteren mij steeds makkelijker af. Na 8 weken slaagden wij met zijn allen voor deze training. En datzelfde principe wil ik ook gaan toepassen in mijn blogs.

Eén tip

Vanaf volgende week zal ik iedere blog beëindigen met één tip. Aan jouw de keuze of jij met jezelf de uitdaging aan wilt gaan en deze tip gaat integreren in jouw handelen of niet. Doe je dit wel dan zal je gaande weg het volgende merken:

  • Jij krijgt een andere mindset.

  • Jij gaat leren relativeren.

  • Jij krijgt meer zelfvertrouwen.

  • Jij zit beter in je vel.

Ben jij toe aan een uitdaging?

Schrijf je dan in via de website en jij krijgt een email wanneer mijn volgende blog online staat. Word jij geraakt door mijn blogs en wil jij een persoonlijk gesprek? Ik word vergoed via het aanvullend pakket van bijna alle zorgverzekeraars (zie de website).  Doe er je voordeel mee :-).

En als laatste wil ik je vragen om deze blog zoveel mogelijk via social media te delen.

Bedankt!

Liefs,

https://www.brainchange.nl/images/Handtekening_karin-DEF_1920.jpg


Focus op wat je wél wilt!

23 March 2015 door psycholoog Karin Fehling

Het maken van keuzes kan soms behoorlijk lastig zijn. Zeker als er aan je keuze een consequentie gekoppeld is die in jouw beleving moeilijk, pijnlijk of lastig is. In mijn praktijk worden mijn cliënten regelmatig geconfronteerd met het maken van keuzes. Als ik dan vraag: “ Maar wat wil jij?”, dan krijg ik een twijfelachtig antwoord gevolgd met een maar… en vervolgens krijg ik een opsomming van argumenten wat iemand niet wil! Wat we willen weten we vaak wel, maar doordat we dat niet doen gaan we ons bezighouden met dat wat we niet willen!

Het woordje NIET

In mijn vorige blog schreef ik over het hebben van een focus en dat je daarmee letterlijk iets in gang zet. Dus als jij een focus hebt die gericht is op wat je niet wilt, dan stuur jij jouw energie naar iets wat jij eigenlijk niet wilt. Daarbij komt nog eens dat het woordje NIET door onze hersenen vaak niet wordt geregistreerd, dus eigenlijk hou jij je dan met iets bezig wat je eigenlijk niet wilt, maar onbewust stuur je daar door jouw eigen handelen wel je energie naartoe. Snap jij het nog? “Denk niet aan een olifant! “. En waar denkt je dan nu aan? En wat vind jij als iemand zegt: 'Ik wil niet zeuren hoor, maar…?' Ja, precies, die gaat volgens jou wel degelijk zeuren.

Twijfel

Een reden te meer om na te denken over datgene wat je wél wilt zodat jij je energie de juiste richting op stuurt. Want waar komt volgens mij twijfel vandaan? Kijk maar eens terug op een situatie waarbij jij twijfelt wat je moet doen. Aan de ene kant weet jij wat je wilt. Jij hebt er over nagedacht en jij bent tot een conclusie gekomen. Maar omdat het misschien iets is wat jij lastig, moeilijk of pijnlijk vindt om te doen, weeg jij de voor en tegens tegen elkaar af. Want aan iedere keuze zit een consequentie en vaak is die in jouw hoofd groter dan in werkelijkheid. Doordat jij je meer bezig houdt met dat wat jij niet wilt, stuur jij jouw aandacht de verkeerde kant op, waardoor jij het maken van jouw keuze uitstelt!

Beweging

Zoals gezegd maak jij het in jouw hoofd vaak groter dan dat het is. En door het sturen van jouw aandacht naar datgene wat jij niet wilt ga jij je ook niet beter voelen. In jouw hoofd heb jij keer op keer dezelfde gedachtengang en er veranderd niets, want anders ga jij wel anders handelen. En zo zit je in een  vicieuze cirkel, waardoor jij waarschijnlijk veel langer met iets blijft rondlopen i.p.v. het aan te pakken en het op te lossen.

Onderstaand 3 tips die jou kunnen helpen bij het nemen van actie :

  • Zet het op papier. Door het voor jezelf op papier te zetten maak je het inzichtelijk voor jezelf.
  • Onderzoek voor jezelf wat je moeilijk vindt. Kijk welke belemmerende overtuigingen er voor zorgen dat jij niet in actie komt.
  • Maak het bespreekbaar. Anderen hebben andere meningen en kunnen jou helpen met het verkrijgen van inzicht.

Liefs,


Als je iets wilt, dan moet je er energie in steken!

16 March 2015 door psycholoog Karin Fehling

Het is één van mijn slogans op de website. Vaak willen we wel iets, maar er ook iets voor doen?

Het sturen van energie

Alles is energie. Sommigen hebben we veel energie, sommigen hebben weinig energie of soms gebruiken we onze energie verkeerd. Energie kan je sturen door doelen te stellen. Door het stellen van doelen krijg je een focus. En mede dankzij deze focus ben je in staat om je doelen te bereiken. Maar het kan gebeuren dat wij gedurende het proces onze focus verliezen en daardoor niet meer het resultaat behalen wat we wensen. En of  we zetten ons ertoe om er meer energie in te steken, of  we haken af.

En of dit nu om een relatie gaat of het starten van een bedrijf, of een idee wat ik in mijn hoofd heb, het is uiteindelijk op alles van toepassing. Maar vaak zijn we ons dit niet bewust. Het frappante is echter dat wanneer wij onze focus behouden er omstandigheden plaatsvinden die ons helpen het doel te bereiken. Toeval? Daar geloof ik niet in.

Focus

In mijn verleden heb ik regelmatig ervaringen gehad waarin ik heb gemerkt wat het verschil is tussen wel een focus en geen focus. Eén van mijn belangrijkste ervaringen op dit vlak is het behalen van mijn HBO psychologie diploma. Ik was 43 jaar (beter laat dan nooit… ). Deze ervaring heeft bij mij de overtuiging gecreëerd dat er niets is wat ik niet kan en dat alles is te leren. En als ik nu een lastig moment heb of ergens over twijfel, dan gebruik ik deze ervaring om mijzelf weer te herpakken. Het werkt als een soort mantra, want als ik niets deed, dan gebeurde er niets. Op het moment dat ik mijn focus kon herpakken en mijn aandacht weer ging richten op dat wat gedaan moest worden, dan wist ik mijzelf weer te motiveren. En vaak kwam ik dan in contact met personen die mij op een bepaalde manier hielpen of er deden zich omstandigheden voor waar ik profijt van had. Uiteindelijk heeft dit een HBO-psychologie diploma opgeleverd. En als je mij ziet op de foto die gemaakt is tijdens het ondertekenen van mijn bul dan zie je een grijns van oor tot oor.

Een goed gevoel

Ik ben van mening dat wij allemaal zulke ervaringen hebben. Denk maar aan hoe jij je voelt als je verliefd bent. Die ander zit 24 uur per dag in je hoofd, het liefst wil je de hele tijd bij die ander zijn. Je geeft complimenten en bent continue bezig om die ander een goed gevoel te geven. Op zulke momenten voel je wat energie met je doet. En op een bepaald moment dan stoppen we met het sturen van deze energie want dan worden dingen vanzelfsprekend of het kost teveel moeite doordat wij andere prioriteiten stellen! En dat is jammer, want iedereen die dit gevoel kent weet hoe geweldig dit voelt en wat het met je doet. Dus waarom stoppen wij dan met het geven van dié aandacht als we weten wat het ons en/of die ander oplevert? Dat zouden we eigenlijk niet moeten DOEN!

Liefs,


Niets is vanzelfsprekend!

09 March 2015 door psycholoog Karin Fehling

Opeens krijg je te maken met een ingrijpende gebeurtenis. En of dit nu een ziekte is, of het beëindigen van een relatie of het overlijden van een dierbare. Je leven staat op zijn kop!

Eén van de meest ingrijpende ervaringen in mijn leven is de periode waarin ik te maken heb gehad met kanker. Het bleek een agressieve vorm van kanker in de weke delen te zijn. Ik had een soort knikker net boven mijn linker knie die naar mijn beleving “er opeens zat”. Ik heb daar een aantal maanden niets mee gedaan en toen was ik er klaar mee, het moest er uit. Tijdens de echo ontstond er twijfel bij de arts maar alsnog werd besloten om het operatief te verwijderen. Daarna werd het op kweek gezet en kreeg ik te horen dat het kwaadaardige cellen waren en dat ik een afspraak bij de Daniel de Hoed moest maken. Dit alles in een gesprek van 5 minuten. Verdwaasd liep ik naar buiten met slechts 2 begrippen zingend in mijn hoofd, Daniel de Hoed en kwaadaardige cellen. Met  beiden had ik een slechte associatie. De eerste dagen liep ik een beetje versuft rond, nog niet echt bevattend wat het in ging houden, maar wel zoekend naar een manier om er mee om te gaan. Ik had extensions in mijn haar en die moesten er uit. Ik knipte mijn haar af in een bob, want ik voelde mij van binnen sterk en stoer en dit wilde ik ook naar buiten toe uitstralen. Ik kocht een kort zwart leren jasje (hangt helemaal uitgeleefd in de kast), die ik bijna dagelijks droeg. Nadat ik samen met mijn zus bij de oncoloog was geweest ben ik naar mijn ouders gegaan, heb hen de folder gegeven, heb gezegd dat ik deze niet had gelezen en er verder ook niets over wilde weten. Dit was niet omdat ik mijn kop in het zand wilde steken, maar omdat ik mezelf wilde beschermen voor alles wat er door anderen gezegd zou worden maar ook voor alles wat er op internet beschreven staat. Ik wilde me niet laten ondermijnen door mijn angst. En wat niet weet wat niet deert…. Verder heb ik zoveel mogelijk mijn dagelijkse ritme vastgehouden. Ik werd opnieuw geopereerd en kreeg 30 bestralingen. Ik ben van chemietherapie bespaard gebleven. Overdag bleef ik werken. Gedurende de week kreeg ik tussen 16 uur en 17 uur mijn bestraling bij de Daniel de Hoed, daarna reed ik naar huis en bleef ik thuis. In de weekenden was ik gezellig in Zeeland, uit mijn vertrouwde omgeving en werd er voor afleiding gezorgd. Daar kon ik mijn gedachten verzetten. Tijd om na te denken had ik in die periode weinig (misschien gelukkig maar). Ik had moeite met de emoties van de mensen die mij lief waren. Door hun manier van reageren voelde ik mij kwetsbaar en dat was niet wat ik wilde voelen. Ik wilde mij juist sterk en krachtig voelen, wat maakte dat ik hen juist meer op afstand hield. Toen het traject afgerond was, heb ik mijzelf de ruimte gegeven om te durven voelen wat dit nu precies met mij heeft gedaan, o.a. de angst, het verdriet en de onzekerheid die ik in die periode heb gevoeld en ben ik hier meer over gaan praten tegen familie, vrienden en bekenden. Daarna heb ik mijn focus op de toekomst gericht en heb ik deze ervaring voor mijzelf afgesloten met de woorden die ik heb gezegd  tegen het personeel van de Daniel de Hoed, “Het was een bijzondere ervaring, maar ik kom hier nooit meer terug!”

Dit is hoe ik er mee ben omgegaan. Eén ding heeft deze ingrijpende periode mij wel geleerd. Niets is vanzelfsprekend! Het ene moment leef jij je leven zoals je dat altijd hebt gedaan, meestal onbewust, het andere moment wordt jij je bewust van iedere keuze die je maakt. Alles komt in een ander perspectief, de dingen die eerst belangrijk waren, worden nu onbelangrijk, andere dingen die eerst onbelangrijk waren worden nu belangrijk. Ik ben me meer bewust geworden van mijn eigen kracht en besef dat ik mijzelf behoorlijk heb belemmerd door mijn eigen denken. Ook ga ik meer bewust met mijn gezondheid om. Als gevolg hiervan ben ik gestopt met roken, meer gaan sporten en let ik op mijn voeding. Mijn gevoelens van angst zijn in een ander daglicht geplaatst. Ik laat me niet meer zo snel leiden door mijn angst of onzekerheid en ben meer in staat om mijn angst te onderzoeken, waardoor ik meer inzicht krijg in mijn eigen handelen. Wat ik hiermee wil zeggen is dat een ingrijpende ervaring niet negatief hoeft te zijn, het kan je ook veel opleveren. Het is maar de vraag hoe jij er mee omgaat en er naar kan kijken. Mocht je op dit moment met een ingrijpende ervaring te maken hebben dan wens jou in ieder geval kracht, liefde en vooral vertrouwen in jezelf. Jij bent sterker dan je denkt!

Liefs,


Je bent je verleden of je hebt een verleden!

01 March 2015 door psycholoog Karin Fehling

Tijdens mijn opleiding Rouw en Verliesverwerking was dit een uitspraak die regelmatig voorbij kwam. Tussen mijn 38ste en 45ste levensjaar heb ik het gevoel gehad alsof ik in een emotionele roller coaster terecht kwam, doordat de ene moeilijke en ingrijpende ervaring werd afgewisseld door de andere. Hierdoor ging ik steeds beter begrijpen wat hiermee werd bedoeld.

Wij hebben allemaal in ons verleden ervaringen opgedaan, waarbij we ons angtig, verdrietig of boos hebben gevoeld. En al die ervaringen dragen wij in ons mee. En naarmate we ouder worden kunnen deze ervaringen ons in ons handelen blijven beïnvloeden. Vaak zijn we ons dit helemaal niet bewust. “Zo ben ik nu eenmaal” is een uitspraak die ik regelmatig heb gehoord. Maar is dat ook zo?

Je bent je verleden.

Wanneer jij je verleden bent dan hebben al deze ervaringen nog steeds een invloed op jouw handelen. En over die ervaringen heb jij gedachten gecreëerd en een gevoel aan gekoppeld. Het zijn automatische gedachten geworden. Dat betekent dat ik niet eens meer in de gaten heb dat ik een keuze maak, maar het is meer een directe reactie. En wanneer jij in een situatie belandt die overeenkomt met jouw ervaring uit het verleden, dan zal jouw handelen beïnvloed worden door de gedachten en de gevoelens die jij aan die ervaring hebt gekoppeld. Een voorbeeld hiervan is wanneer iemand door een hond is gebeten. Deze persoon kan zich onzeker gaan voelen wanneer hij opnieuw in de buurt is van een hond. De gedachten en het gevoel dat deze persoon aan zijn eerste ervaring heeft gekoppeld zal dan opnieuw de kop op steken en zijn handelen beïnvloeden. En vaak zijn we ons dat niet bewust. “Ik ben bang van honden” zeg je dan.

Je hebt een verleden.

Wanneer jij een verleden hebt dan zie jij jouw ervaringen als leermomenten en gebruik jij deze ervaringen als een manier om persoonlijk inzicht te verwerven. Dit doe jij door de ervaring te analyseren en voor jezelf te onderzoeken waarom jij bepaalde keuzes hebt gemaakt en of dit inderdaad de keuze is geweest met het gewenste resultaat. En als dit niet het geval is geweest dan betekent dit dat jij de volgende keer bij een soortgelijke ervaring een andere keuze gaat maken in de hoop, dat jij nu wel het gewenste resultaat gaat bereiken. Uiteindelijk bepaal jij bij iedere ervaring opnieuw op welke wijze jij hier mee om wilt gaan.

Welke keuze maak jij?

Mij heeft deze andere wijze van denken veel opgeleverd. Belemmerende overtuigingen zoals “dat kan ik niet”, of “dat doe ik niet”, of “wat zullen anderen wel niet denken”, kunnen bij tijd en wijle de kop op steken, maar ik weet ze inmiddels al vrij snel om te buigen naar bevorderende overtuigingen zoals “als je het niet probeert dan weet je het niet”, of “het is toch een leuke uitdaging”, of “dat kan ik wel, ik moet er alleen wat voor doen”. En weet je wat het mooie is? Iedere keer als ik mijn schouders ergens onder heb moeten zetten wat ik moeilijk of lastig vond, dan vond dit altijd zijn weg, en veelal op een manier die ik zelf niet had kunnen voorspellen. That’s life…..

Liefs,

 

 


Goed of fout versus groei en ontwikkeling

23 February 2015 door psycholoog Karin Fehling

Deze week kwam er een via Facebook een brief voorbij van een schoolbestuur in Assen, waarin zij vermeldden heel trots te zijn op hun leerlingen over de manier waarop zij weer hun best hadden gedaan om die toetsen zo goed mogelijk te maken.

Vervolgens wordt ook hun bezorgdheid beschreven gezien het feit dat de CITO toetsen slecht gedeeltelijk toont wat ieder kind bijzonder en uniek maakt. In ons huidig schoolsysteem staat de intelligentie, het IQ, centraal. Aan de ontwikkeling van het EQ wordt wel aandacht besteedt d.m.v. trainingen, maar zeker niet kwa tijd zoals bij de ontwikkeling van het IQ.

Maar dat zet me wel aan het denken. Zolang je binnen de gestelde normen valt gaat het goed. Wanneer je er buiten valt, of dit nu aan de bovenkant of aan de onderkant is, heb je een probleem. Dat kan betekenen dat je waarschijnlijk minder goed begrijpt of minder goed scoort op andere vaardigheden zoals rekenen of taal, maar de kans groot is dat jij andere kwaliteiten tot je beschikking hebt. Op zich niets mis mee, alleen binnen ons onderwijssysteem wordt je daar wel op afgerekend, want voor sommige scholen is een goede scoring van de CITO een voorwaarde. In mijn geval had ik na het behalen van mijn MAVO diploma een 5 voor wiskunde, voor de overige vakken had ik ruim voldoende. Toch was dit destijds een overweging om mij niet toe te laten voor de HAVO. Want ja, met een 5 voor wiskunde was dat toch een probleem. Uiteindelijk moest ik naar een andere school en heb daar mijn HAVO diploma gehaald. Toen en nu nog steeds begrijp ik nog niet waarom wiskunde zo belangrijk was om mijn HAVO diploma te halen. Ik wilde het toch laten vallen….  Maar goed, als kind moet je daar dus mee dealen. Omdat jij anders denkt dan anderen, wat een invloed heeft op jouw resultaten, behaal jij onvoldoendes. Jij doet het volgens de norm niet goed. Wat overigens niet hoeft te betekenen dat je niet goed kan leren. Wellicht leer jij op een andere manier, omdat jij meer auditief ingesteld bent of kinesthetisch. Maar als jij nu met regelmaat onvoldoendes haalt,  raakt jouw zelfvertrouwen ondermijnt en wordt jij onzeker en faalangstig. Dit kan zich weer uitten in vermijdend of agressief gedrag. En voordat je het weet heb je een stempel te pakken en mag je het daar mee doen, want het onderwijssysteem wijzigen is waarschijnlijk te ingrijpend terwijl de DSM 5 inmiddels dikker is dan de bijbel. En voor de volwassenen is het  niet veel beter. Momenteel zitten ongeveer 1.000.000 mensen aan de anti-depressiva en 1.000.000 mensen lopen tegen een burn-out aan. En dan vindt men het vreemd dat de kosten in de zorg de pan uit rijzen.

Met nog meer regels proberen we de controle te handhaven en de kosten in bedwang te houden. Ja natuurlijk…. Nog meer stress creëren, dat is de oplossing!

Zolang wij denken in goed en fout creëren we angst en onzekerheid. Tenslotte wil iedereen het goed doen, of we nu kind of volwassene zijn, want dat geeft ons een fijn gevoel. Als wij fouten maken worden we er tenslotte op afgerekend. En dat is niet fijn. Dus, of we gaan op safe, of we doen het niet. Wanneer wij gaan denken in groei en ontwikkeling creëren wij meer ruimte om fouten te mogen maken, zodat we daarvan kunnen leren, zonder dat er een oordeel aan wordt gekoppeld. Dat is wel zo prettig, want tenslotte kunnen we ook heel veel van elkaar leren. En als er meer ruimte is voor groei en ontwikkeling, dan wordt het vertrouwen in onszelf groter en krijgt angst minder ruimte. En met meer vertrouwen blijven we dichter bij ons zelf en daardoor zullen we keuzes maken die beter bij ons passen. En dit levert ons een goed gevoel op. Misschien moeten we dus met z’n allen het roer eens helemaal omgooien.

En dit is toch juist wat wij onze kinderen willen meegeven? Vertrouwen, uitdagingen aangaan, voor jezelf leren opkomen, meebewegen met de omstandigheden, zonder dat jij je aangevallen of angstig voelt?

Mijn complimenten voor de schrijver van de brief! Ik hoop dat meer mensen hier de wijsheid van inzien....

Liefs,

 


Luister nou eens een keer!

16 February 2015 door psycholoog Karin Fehling

Vaak raken we in een discussie verzeild vanwege een meningsverschil over wat wel waar is of niet waar is, wat uiteindelijk tot niets leidt, behalve een hoop frustratie. Hoe komt dat toch?

Jouw mening is gebaseerd op jouw ervaringen uit het verleden en de gedachten die jij hierover hebt gecreëerd. Of misschien ben jij gaan geloven wat anderen ooit tegen jou hebben gezegd. Dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat alles wat jij ervaart gefilterd wordt door de bril waardoor jij kijkt en dat wordt jouw  waarheid. En zo hebben wij allemaal onze eigen waarheid.

Wie zie jij, de jonge vrouw of de oude vrouw?Kijk eens naar de foto hiernaast? Wat zie jij, de jonge vrouw of de oude vrouw?

Wat gebeurd er nu eigenlijk wanneer wij met elkaar communiceren? Wanneer wij met elkaar in gesprek gaan hebben wij beiden onze eigen beleving. Wanneer ik aan jou iets vertel over hoe ik iets ervaren heb, dan zegt dit nog niets over jou, maar alles over mij. Het is mijn gevoel en het zijn mijn gedachten. En hier gaat het vaak in de communicatie mis. De ander hoort mijn verhaal aan, maar betrekt het verhaal op zichzelf door het in te kleuren vanuit zijn eigen beleving. En hoe komt dit? Omdat de ander ook een mening heeft die gebaseerd is op zijn eigen gevoel en gedachten We pikken informatie op door gebruik te maken van onze zintuigen. En daarin hebben wij allemaal een voorkeur. De één is visueel ingesteld, hierbij is de voorkeurszintuig de ogen. De ander is meer auditief ingesteld. Hierbij speelt het gehoor een grotere rol. En weer een ander is kinesthetisch ingesteld. Bij diegene is het gevoel leading. En ik kan, door wat ik vertel, de ander in zijn gevoel raken of de ander kan over een bepaald onderwerp andere gedachten hebben, waardoor diegene  niet meer luistert naar wat er gezegd wordt, maar in zijn hoofd al bezig is met zijn eigen gevoel en zijn eigen gedachten. En het antwoord wat vervolgens gegeven wordt is gebaseerd op zijn eigen beleving en niet meer op het verhaal wat ik vertel. Hierdoor voel ik mij niet begrepen en ga ik nu nog meer mijn best doen om de ander te overtuigen van mijn verhaal. De ander, die niet in de gaten heeft dat hij vanuit zijn eigen beleving reageert, gaat zich steeds meer verdedigen en voor dat je het weet ben je in een machtsstrijd verzeild en gaat het niet meer om de inhoud van het gesprek maar wie nu gelijk heeft. Jammer, want de intentie van het aangaan van een gesprek is vaak vanuit oprechtheid, helaas in dit geval, met een teleurstellend resultaat.

Om inzicht te krijgen in jouw manier van communiceren is het belangrijk dat jij bereid bent om jouw eigen handelen te onderzoeken en daar je verantwoorlijkheid voor te nemen. Hierdoor leer je beter communiceren.

Tips om een discussie te vermijden?

  • Laat elkaar uitpraten, zodat je eerst luistert naar elkaars verhaal zonder elkaar in de rede te vallen.
  • Vermijd aannames en vul niet voor de ander in.
  • Stel vragen.
  • Let op of het betreffende onderwerp gevoelig bij jou ligt. Vaak verdedigen wij onszelf vanuit onzekerheid.
  • Neem je eigen verantwoordelijkheid m.b.t. je eigen handelen.
  • Spreek uit wat je denkt.

Liefs,


Scheiden in overleg of samen in gevecht!

09 February 2015 door psycholoog Karin Fehling

Het thema voor deze week werd al vrij snel duidelijk. Begin deze week was ik bij een presentatie over “Overlegscheiden” (www.overlegscheiden.com). Vervolgens krijg ik deze week diverse telefoontjes van cliënten die gescheiden zijn of in een scheiding liggen, maar waarbij de kinderen nu vastlopen. En eergisteren werd er een artikel door de Rijksoverheid vrijgegeven waarbij Teeven en van Rijn een oproep doen aan de omgeving om in actie te komen bij een vechtscheiding en met de ruziënde ouders te praten en eventueel hulp in te schakelen.

Er zijn vele redenen waarom een relatie beëindigd wordt. Of er is een ander in het spel, een gebrek aan aandacht, onbegrip naar elkaar, maar wat de reden ook is, het uiteindelijk beëindigen van de relatie is niet zomaar een stap die je zet. Voordat de keuze gemaakt wordt gaat er bij de partij die de keuze maakt al een heel proces aan vooraf. En dan is er ook nog een verschil of jij voor het beëindigen kiest of dat die ander de keuze maakt. Dan moet je er namelijk mee dealen. Als een van de twee de beslissing neemt om de relatie te stoppen en de ander heeft dit niet zien aankomen dan kan het beëindigen van een relatie als een trauma ervaren worden, waarbij gevoelens en emoties hoog tij vieren. En voordat je daar mee om kan gaan, zeker als je weinig zelfkennis hebt en geen handvatten, betekent dit dat je een tijdje het gevoel krijgt dat je verzuipt en dan heb je een houvast nodig. En dan ga je op zoek naar een reddingsboei? En wie zijn dat in het algemeen? De kinderen….

De pijnlijke gevolgen van een vechtscheiding voor een kind!En daar gaan we dan. De kinderen, die zelf natuurlijk ook met een nieuwe situatie te maken krijgen, zoeken steun en houvast bij hun ouders. En ondanks dat die ouders van ze houden en ze willen beschermen tegen de pijn en het verdriet, confronteren ze de kinderen met hun eigen gevoelens en oordelen over de situatie en de gevolgen hiervan. Maar kinderen hebben een loyaliteit naar beide ouders. Een kind wil je helpen of je troosten en stapt daarmee in de rol van ouder. Dus dan worden de rollen omgedraaid, het kind zorgt voor de ouder, de ouder wordt het kind. En natuurlijk doe je dit als ouder niet met opzet, het is een onbewust proces, maar het gebeurd wel. En de kinderen voelen zich verdrietig en vinden het moeilijk, maar kunnen dit niet bespreekbaar maken bij de ouders. Want ja, als jij geen goed woord over hebt voor je ex, dan geloof je toch niet dat je kinderen jou een verhaal gaan vertellen over papa of mama. Die nemen ze in bescherming, met als gevolg dat ze zelf moeten leren omgaan met de nieuwe situatie. En dat richt meer schade aan bij de ontwikkeling van een kind, dan dat wij in eerste instantie denken. Vaak uit zich dit doordat het kind ander gedrag begint te vertonen. Mocht dit niet het geval zijn dan bestaat de kans dat het kind op latere leeftijd alsnog vastloopt in zijn leven.

Onderstaand een paar tips wat een kind nodig heeft in het geval van een echtscheiding:

  • Maak het veiligheid voor het kind

Ondanks dat beide ouders uit elkaar gaan is het belangrijk dat kinderen het gevoel hebben dat het veilig voor ze is. Je maakt het veilig door niet negatief over je partner te spreken en ruimte te bieden voor de emoties en gevoelens van het kind. Onthou dat jullie altijd de moeder of vader van het kind blijven.

  • Het nemen van verantwoordelijkheid door beide ouders

Als je oprecht terug kijkt naar jullie relatie dan zijn er al signalen geweest die de aandacht gevraagd hebben, maar die door jullie beiden niet zijn opgepakt. Die zijn interessant om samen te bespreken, want dat leert je iets over jouw eigen handelen. Daarnaast ben je rolmodel voor je kinderen. Als jij je eigen gedrag rechtvaardigt door je frustraties bot te vieren op je partner, wat leer jij je kinderen dan? Als je met een moeilijke situatie moet omgaan dan ga je niet in gesprek maar mag jij schelden, slaan of respectloos met een ander omgaan?

  • Het vermijden van oordelen of veroordelen

Het is te makkelijk om een oordeel te geven over keuzes die iemand maakt. Rationeel hebben we overal theorieën over en kunnen we overal een oordeel over geven, maar scheiden speelt zich vaak af op het emotionele vlak. En als wij in ons leven niet of nauwelijks ingrijpende situaties hebben meegemaakt, dan zal het voorkomen dat ons gevoel sterker is dan ons denken en handelen we vanuit dat gevoel.

  • Ga met de kinderen om de tafel zitten

Geef de kinderen de ruimte om te zeggen wat zij te zeggen hebben. Jullie kunnen elkaar helpen in dit proces, waardoor ieder voor zichzelf weer een eigen leven kan opbouwen in harmonie met elkaar. En mocht dit teveel gevraagd zijn doe het dan in het belang van je kinderen. Die hebben hier alleen maar baat bij. Kinderen zijn flexibel en hebben een groot aanpassingsvermogen. Maak hier gebruik van in positieve zin. Ze zijn slimmer dan je denkt en kunnen meer hebben dan je denkt.

En als je met bovenstaande moeite hebt, ZOEK HULP !

Liefs,


50 jaar.... een mijlpaal!

02 February 2015 door psycholoog Karin Fehling

Vandaag heb ik een mijlpaal bereikt. Ik mag mijzelf Sarah noemen vanwege het bereiken van de respectabele leeftijd van 50 jaar. Maar zo voel ik me gelukkig niet. Ze zeggen niet voor niets “50 is het nieuwe 40”. Daar sluit ik me graag bij aan.

Wel is het zo dat ik de afgelopen dagen regelmatig ben gaan terugblikken op mijn leven. Tot mijn 10e jaar was ik veel op stap met mijn opa. Mijn opa nam mijn zus en mij overal mee naar toe. Een opa uit duizenden! Opa regelde ponyrijles en kocht voor mijn zus en mij onze eerste pony. In de pubertijd was ik eerst een paardenmeisje en daarna werden dansen en twirlen mijn passie. Ik was eigenwijs, stortte mij volledig op de Seven Source en was ontzettend naïef. Ik had een groot vertrouwen, minder in mijzelf maar meer in anderen. Tussen mijn 20ste en 30ste ben ik gaan samenwonen en dacht ik dat ik de wijsheid in pacht had. Als ik nu maar voor mijn 30ste een mooi huis, een Porsche en een goede baan had, dan had ik het voor elkaar. En dat was ook het geval op mijn 29ste, maar tussen mijn 30ste en mijn 40ste voelde ik mij niet gelukkig en kwam ik er achter dat ik geluk niet kon kopen met als gevolg dat ik na een relatie van 20 jaar de moeilijkste beslissing uit mijn leven nam en deze relatie beëindigde om mijn zoektocht naar geluk in gang te zetten. De periode tussen mijn 40ste en mijn 50ste noem ik een emotionele roller coaster. Ik heb mijzelf uitgedaagd door een HBO opleiding Psychologie te volgen, ik werd ziek, kreeg relaties waarbij ik me meer een therapeut dan een partner voelde en heb zakelijk voor de nodige uitdagingen gestaan. Het komt er in die fase ongeveer op neer dat er maar weinig cliënten bij mij kwamen waarbij ik niet bij mezelf kon denken “Oh ja, dit heb ik ook wel eens ervaren en zo heb ik me ook wel eens gevoeld”. Voordeel is dat mijn invoelend vermogen daardoor sterk ontwikkeld is. En toch, als ik alles opnieuw zou mogen doen, zal ik opnieuw dezelfde keuzes maken. Ik ben trots op wie ik ben en wat ik heb bereikt. Mijn angst heb ik gedurende de jaren om weten te zetten in vertrouwen. Ik ben dankbaar dat ik anderen mag helpen bij hun zoektocht naar geluk. De mensen die een belangrijke rol in mijn leven spelen en gespeeld hebben zullen mij altijd dierbaar blijven. De positieve ervaringen koester ik, de negatieve ervaringen zijn mijn leermomenten, toen en nu nog steeds, en die laat ik voor wat ze zijn, alleen de inzichten over mijzelf draag ik met me mee en gebruik ik als referentie voor mijn huidige beslissingen.

Deel 1 van mijn leven is beëindigd. Deel 2 wordt nu geschreven. Het gaat over gepassioneerde liefde, warme vriendschappen, goede gezondheid, succesvol ondernemen, m.a.w. leven vanuit mijn passie en voldoening. Deel 2 eindigt met een happy end!

Liefs,

Karin

Vorige 1 2 3 4

5

6 Volgende